•Μαρτίου 16, 2009 •
Γράψτε ένα σχόλιο
•Μαρτίου 16, 2009 •
Γράψτε ένα σχόλιο
Είν’ ανεξέλεγκτες κραυγές,
που κατοικούν στο εντός μου,
τρύπια φοράνε όνειρα,
σκοτάδι μες το φως μου.
Τη μέρα ντύνονται οχιές,
τη νύχτα χελιδόνια,
το καλοκαίρι άγγελοι,
δαίμονες τον χειμώνα.
Αχώνευτες κι επίβουλες,
πουτάνες ξεδοντιάρες.
Σκοροι που τρων τα σωθικά.
Μοιράζουν ψεύτικα φιλιά.
Ουρλιάζουν σαν κατάρες.
Σκατένιες και παλίμβουλες.
Αναρτήθηκε στις Μαλακιούλες
•Δεκεμβρίου 5, 2008 •
Γράψτε ένα σχόλιο
Σκόρπιες λέξεις, σκάρτες σκέψεις,
σάπια βλέμματα να σε κοιτούν.
Νεκρές ανάσες σε τρύπιες κάσες,
σιωπές με νεύματα να σου μιλούν.
Κι ίσως λες να αντέξεις.
Ίσως λες, μα φοβάσαι.
Αγγέλων δαιμόνια, γλιστρούν υποχθόνια,
στο μυαλό σου χορεύουν.
Θες δε θες θα χορέψεις, το παιχνίδι θα παίξεις,
στο χορό τους σε σέρνουν.
Και γελιέσαι για χρόνια,
τυραννιέσαι στις σκέψεις.
Ξεγελιέσαι αιώνια.
Κι ίσως λες να τ’ αντέξεις…
Αναρτήθηκε στις Μαλακιούλες
•Δεκεμβρίου 5, 2008 •
Γράψτε ένα σχόλιο
Με μια ελπίδα άνεργη
σ’ όνειρα απολυμένα.
Σε ψάχνω.
Έχω ξεχάσει από καιρό
τι θύμιζε σ’ εμένα.
Με χάνω.
Κρατώ το στόμα μου κλειστό
τα χέρια μου δεμένα.
Με ψάχνω.
Με την ψυχή μου άεργη
σκουριάσανε τα φρένα.
Σε χάνω.
Αναρτήθηκε στις Μαλακιούλες
•Δεκεμβρίου 5, 2008 •
Γράψτε ένα σχόλιο
Είναι οι σκέψεις μου καράβι
Σε αταξίδευτο λιμάνι
Και τα όνειρα μου αγέρας
Σε ταξίδι δίχως πέρας
Κι αν τα θέλω μου κύματα άγρια
Μες τα πρέπει σας τα άδεια
Κι αν η λογική μου τρέλα
Μες του κόσμου σας την λέρα
Κι αν τα γούστα μου αμαρτήματα
Στων καιρών σας τα συνθήματα
Κι αν δικά μου εγκλήματα
Είν’ δικά σας κρίματα
Σκόνη άμμου γίνομαι
Στον αγέρα αφήνομαι
Συνεχίζει το καράβι
Στο αταξίδευτο λιμάνι
Αναρτήθηκε στις Μαλακιούλες
•Δεκεμβρίου 5, 2008 •
Γράψτε ένα σχόλιο
Γουστάρω για την πάρτη μου
να ‘μαι ο “έτσι” μου εαυτός,
μα ξενερώνω αφόρητα
όταν στη μέση μπαίνει ο “αλλιώς”.
Μαλλιά κουβάρια γίνονται,
στο ποιός θα επικρατήσει,
το σώμα μου και το μυαλό,
ποιός θα τα κατακτήσει.
Κι όταν νικάει ο “αλλιώς”
ξενέρωμα μεγάλο,
ανέκφραστος μηχανισμός,
τον “έτσι” θε να βγάλω.
Κι ο “έτσι” ετοιμάζεται
μάχη σκληρή να δώσει,
και τον “αλλιώς” για πάντοτε
να τον αποτελειώσει.
Αναρτήθηκε στις Μαλακιούλες
•Δεκεμβρίου 5, 2008 •
Γράψτε ένα σχόλιο
Κάποτε με εσκούντηξες
“Ξύπνα!” μου είπες, “Πάμε!
Στη ζωή όπου μας έμπασαν,
τ’ όνειρα δε χωράνε.
Πάψε να ζεις στον κόσμο σου
δεν βγαίνει τίποτα έτσι
Γίνε λιγάκι ρεαλιστής
να γίνεις καθωσπρέπει.”
Σε κοίταξα κατάματα
βαθιά συγκινημένος
στα λόγια που ξεστόμισες
βαριά αγριεμένος.
“Κυριάκο φίλε μου καλέ,
σ’ αγόρασαν κι εσένα;
Θυμάμαι δεν πουλιόσουνα
ποτέ και για κανέναν.
Θυμάμαι που σε πέτυχα
κάποια στιγμή να κλαις,
σ’ εκείνους ν’ απευθύνεσαι
κι όλος οργή να λες:”
“Στ’ αρχίδια μου κι οι νόμοι σας
και τα ιδανικά σας.
Εγώ δεν ειμαι πιόνι σας
ούτε κοινός μαλάκας.
Σκλάβο σας δεν με κάνετε,
μήτε οικόκτημά σας.”
Που πήγαν φίλε μου καλέ
τα “δήθεν” όνειρά σου;
Που πούλησες το “είναι” σου
πού τα οράματά σου;
Κάποτε με εσκούντηξες
“Σήκω! Κοιμάσαι πάλι;”
Και σου σιγοψιθύρισα:
“Μόνο αν ξυπνούν οι άλλοι”.
Αναρτήθηκε στις Μαλακιούλες
•Δεκεμβρίου 5, 2008 •
Γράψτε ένα σχόλιο
Σκέψεις τρελές ανήσυχες εισβάλλουν στο μυαλό μου,
κι αναστατώνουνε πολύ τον ήρεμο τον βιο μου.
Υποψιάζομαι πολλά, φαντάζομαι καμπόσα
και σβούρες φέρνει ο εγκέφαλος, με μπερδεμένα κρόσσια.
Σκέψεις ακατανόητες περνούν απ’ το μυαλό μου,
κι ήσυχο δε μ’ αφήνουνε γαμώ το κέρατό μου.
Κόλαση μετατρέπεται ο παράδεισος του νου μου,
Συγχέω συναισθήματα για φίλους και γνωστούς μου.
Ψάχνω να βρω το φάρμακο, να βρω το γιατρικό μου,
νά βρω την ηρεμία μου, να βρω τον εαυτό μου.
Θα πάω να πάρω τα βουνα, πουτάνα κοινωνία
έτσι που με κατάντησες, ρομπότ σ’ αμηχανία.
Θα πάω στα όρη στα βουνά, κουφάλα κοινωνία,
εσύ που έτσι μ’ έκανες ρομπότ για εργασία.
Εσύ που με κατάντησες ρομπότ με μπαταρία.
Ρομπότ σ’ αμηχανία
ρομπότ για εργασία
ρομπότ με μπαταρία.
Αναρτήθηκε στις Μαλακιούλες
