Ετασμός
Είν’ ανεξέλεγκτες κραυγές,
που κατοικούν στο εντός μου,
τρύπια φοράνε όνειρα,
σκοτάδι μες το φως μου.
Τη μέρα ντύνονται οχιές,
τη νύχτα χελιδόνια,
το καλοκαίρι άγγελοι,
δαίμονες τον χειμώνα.
Αχώνευτες κι επίβουλες,
πουτάνες ξεδοντιάρες.
Σκοροι που τρων τα σωθικά.
Μοιράζουν ψεύτικα φιλιά.
Ουρλιάζουν σαν κατάρες.
Σκατένιες και παλίμβουλες.
Υποβολή απάντησης