absonant

Υπόγεια ρεύματα – Σαν έρημα καράβια

absonant — Tue, 17 Mar 2009 00:01:46 +0000

Στίχοι: Υπόγεια Ρεύματα

Μουσική: Υπόγεια Ρεύματα

Πρώτη εκτέλεση: Υπόγεια Ρεύματα

………………………………………………………………

Σαν έρημα καράβια
και σαν ξωκλήσι στην κορφή
σαν γερακιού πορεία
και σαν ξεκούρδιστη χορδή

Ο χώρος δεδομένος
κι εσύ απ’ έξω μια ζωή
ο χρόνος τελειωμένος
πάντα κοντά ποτέ μαζί

Σαν τρίξιμο μεσημεριού
σαν όνειρο κρυμμένο
όπως ανάσα βραδινή
σαν τελευταίο τρένο

Ξερολιθιά και βράχος
άνθρωπος και θεός μαζί
ορίζοντας που σβήνει
στιγμή που δε θα ξαναρθεί

Σαν τρίξιμο μεσημεριού
σαν όνειρο κρυμμένο
όπως ανάσα βραδινή
σαν τελευταίο τρένο

Γραμμές πάντα καμπύλες
ευθείες μόνο στο χαρτί
παράλληλες ευθείες
που τις ενώνει μια σιωπή

Σαν τρίξιμο μεσημεριού
σαν όνειρο κρυμμένο
όπως ανάσα βραδινή
σαν τελευταίο τρένο

Fiction

absonant — Mon, 16 Mar 2009 23:58:22 +0000

poem/photos by kite

……………………………………………………..

Σκοντάφτω πάλι στις μικρές χαρές σου,
Ξαπλώνω στο λιθόστρωτο
Και οι σταγόνες της βροχής
ξεπλένουν το κορμί μου.

Είσαι το μαξιλάρι μου, ρουφάς τα όνειρά μου,
και το δέντρο πλαι μου ξεδιψάει απτα δάκρυά μου.

Ξεσπάω σε γέλια τρανταχτά
Το γέλιο σπάει σε κομμάτια
και γίνομαι άνεμος και σκόνη
για ακόμη μιά φορά.

Σου αφήνομαι.

Νικόλας Άσιμος – Συνέντευξη

absonant — Mon, 16 Mar 2009 23:55:44 +0000

Ετασμός

absonant — Mon, 16 Mar 2009 23:32:58 +0000

Είν’ ανεξέλεγκτες κραυγές,
που κατοικούν στο εντός μου,
τρύπια φοράνε όνειρα,
σκοτάδι μες το φως μου.

Τη μέρα ντύνονται οχιές,
τη νύχτα χελιδόνια,
το καλοκαίρι άγγελοι,
δαίμονες τον χειμώνα.

Αχώνευτες κι επίβουλες,
πουτάνες ξεδοντιάρες.
Σκοροι που τρων τα σωθικά.
Μοιράζουν ψεύτικα φιλιά.
Ουρλιάζουν σαν κατάρες.
Σκατένιες και παλίμβουλες.

Σκάρτες σκέψεις

absonant — Fri, 05 Dec 2008 08:07:42 +0000

Σκόρπιες λέξεις, σκάρτες σκέψεις,
σάπια βλέμματα να σε κοιτούν.
Νεκρές ανάσες σε τρύπιες κάσες,
σιωπές με νεύματα να σου μιλούν.
Κι ίσως λες να αντέξεις.
Ίσως λες, μα φοβάσαι.

Αγγέλων δαιμόνια, γλιστρούν υποχθόνια,
στο μυαλό σου χορεύουν.
Θες δε θες θα χορέψεις, το παιχνίδι θα παίξεις,
στο χορό τους σε σέρνουν.
Και γελιέσαι για χρόνια,
τυραννιέσαι στις σκέψεις.
Ξεγελιέσαι αιώνια.
Κι ίσως λες να τ’ αντέξεις…

Σε χάνω

absonant — Fri, 05 Dec 2008 08:07:09 +0000

Με μια ελπίδα άνεργη
σ’ όνειρα απολυμένα.
Σε ψάχνω.
Έχω ξεχάσει από καιρό
τι θύμιζε σ’ εμένα.
Με χάνω.
Κρατώ το στόμα μου κλειστό
τα χέρια μου δεμένα.
Με ψάχνω.
Με την ψυχή μου άεργη
σκουριάσανε τα φρένα.
Σε χάνω.

Αταξίδευτο

absonant — Fri, 05 Dec 2008 08:06:18 +0000

Είναι οι σκέψεις μου καράβι
Σε αταξίδευτο λιμάνι
Και τα όνειρα μου αγέρας
Σε ταξίδι δίχως πέρας

Κι αν τα θέλω μου κύματα άγρια
Μες τα πρέπει σας τα άδεια
Κι αν η λογική μου τρέλα
Μες του κόσμου σας την λέρα
Κι αν τα γούστα μου αμαρτήματα
Στων καιρών σας τα συνθήματα
Κι αν δικά μου εγκλήματα
Είν’ δικά σας κρίματα

Σκόνη άμμου γίνομαι
Στον αγέρα αφήνομαι
Συνεχίζει το καράβι
Στο αταξίδευτο λιμάνι

Ο “έτσι” κι ο “αλλιώς”

absonant — Fri, 05 Dec 2008 08:05:08 +0000

Γουστάρω για την πάρτη μου
να ‘μαι ο “έτσι” μου εαυτός,
μα ξενερώνω αφόρητα
όταν στη μέση μπαίνει ο “αλλιώς”.

Μαλλιά κουβάρια γίνονται,
στο ποιός θα επικρατήσει,
το σώμα μου και το μυαλό,
ποιός θα τα κατακτήσει.

Κι όταν νικάει ο “αλλιώς”
ξενέρωμα μεγάλο,
ανέκφραστος μηχανισμός,
τον “έτσι” θε να βγάλω.

Κι ο “έτσι” ετοιμάζεται
μάχη σκληρή να δώσει,
και τον “αλλιώς” για πάντοτε
να τον αποτελειώσει.

Στους άλλους

absonant — Fri, 05 Dec 2008 08:04:40 +0000

Κάποτε με εσκούντηξες
“Ξύπνα!” μου είπες, “Πάμε!
Στη ζωή όπου μας έμπασαν,
τ’ όνειρα δε χωράνε.

Πάψε να ζεις στον κόσμο σου
δεν βγαίνει τίποτα έτσι
Γίνε λιγάκι ρεαλιστής
να γίνεις καθωσπρέπει.”

Σε κοίταξα κατάματα
βαθιά συγκινημένος
στα λόγια που ξεστόμισες
βαριά αγριεμένος.

“Κυριάκο φίλε μου καλέ,
σ’ αγόρασαν κι εσένα;
Θυμάμαι δεν πουλιόσουνα
ποτέ και για κανέναν.

Θυμάμαι που σε πέτυχα
κάποια στιγμή να κλαις,
σ’ εκείνους ν’ απευθύνεσαι
κι όλος οργή να λες:”

“Στ’ αρχίδια μου κι οι νόμοι σας
και τα ιδανικά σας.
Εγώ δεν ειμαι πιόνι σας
ούτε κοινός μαλάκας.
Σκλάβο σας δεν με κάνετε,
μήτε οικόκτημά σας.”

Που πήγαν φίλε μου καλέ
τα “δήθεν” όνειρά σου;
Που πούλησες το “είναι” σου
πού τα οράματά σου;

Κάποτε με εσκούντηξες
“Σήκω! Κοιμάσαι πάλι;”
Και σου σιγοψιθύρισα:
“Μόνο αν ξυπνούν οι άλλοι”.

Σκέψεις

absonant — Fri, 05 Dec 2008 08:04:06 +0000

Σκέψεις τρελές ανήσυχες εισβάλλουν στο μυαλό μου,
κι αναστατώνουνε πολύ τον ήρεμο τον βιο μου.
Υποψιάζομαι πολλά, φαντάζομαι καμπόσα
και σβούρες φέρνει ο εγκέφαλος, με μπερδεμένα κρόσσια.

Σκέψεις ακατανόητες περνούν απ’ το μυαλό μου,
κι ήσυχο δε μ’ αφήνουνε γαμώ το κέρατό μου.
Κόλαση μετατρέπεται ο παράδεισος του νου μου,
Συγχέω συναισθήματα για φίλους και γνωστούς μου.

Ψάχνω να βρω το φάρμακο, να βρω το γιατρικό μου,
νά βρω την ηρεμία μου, να βρω τον εαυτό μου.

Θα πάω να πάρω τα βουνα, πουτάνα κοινωνία
έτσι που με κατάντησες, ρομπότ σ’ αμηχανία.
Θα πάω στα όρη στα βουνά, κουφάλα κοινωνία,
εσύ που έτσι μ’ έκανες ρομπότ για εργασία.
Εσύ που με κατάντησες ρομπότ με μπαταρία.

Ρομπότ σ’ αμηχανία
ρομπότ για εργασία
ρομπότ με μπαταρία.